Öylece durur bakardım annemin yüzüne en masum ifademi takınarak. Yanlış birşey yaptığımda gözlerindeki ifade yeterdi bana ders almam için. Bana ne bağırdı küçüklüğümde, ne de dayak attı. Babam da. Öyle olsa kesin hatırlardım. Belki de ikinci çocukları olduğum için öğrenmişlerdi bir çocuğun en doğru nasıl yetiştirileceğini, kim bilir? Okula gittiğimde de farklı değildi durum. Şansım … Okumaya devam edin doğmadan öldürülmek
2 Yorum